A Large Number Of Syrian Orthodox Families Establish An Independent Syrian Orthodox Church

An Open Letter To His Holiness Patriarch Mar Ignatius Zakka I Iwas His Holiness the exalted Patriarch Mar Ignatius Zakka I Iwas, Patriarch of Antioch and the Entire East and the Supreme Head of the Syrian Orthodox Church in the world. We solicit your blessing and prayer and say:


Three and half years passed since the crisis in the Archdiocese of the Western United States erupted. Ever since it erupted, this crisis has been crushing souls, tearing apart and dismembering the body of the Church, and destroying Syrian families. Yes, for the period of three and half years, the honest members of the Church, both clergy and laity, have been intervening, one after another, and mediating to find a solution to the crisis but failing miserably. Their efforts have been of no avail, and chances of resolution of the crisis have been almost completely exhausted. All this for the sake of keeping, defending, and protecting a bishop who ravaged the entire Syrian Orthodox Church, killed faith in the hearts of its children and made them lose respect for its clergy, and left on its body permanent scars that will never go away.


Attempts to resolve the crisis started in a civilized and democratic manner. Petitions, carrying hundreds or rather thousands of signatures, were submitted but at no avail. Letters of appeal that befit your exalted position were written and brought before your Holiness, but they all were disregarded. Episcopal committees were commissioned, and they, too, failed to realize peace.

Prelates (bishops), commissioned by your holiness, mediated and when they spoke the truth, they were distanced from the arena. With your approval, an elite group of dignitaries, from the nobility of the Syrian Orthodox community, who have been known by their wisdom, knowledge, impartiality and ecclesiastic zeal, intervened and exerted arduous efforts through a period of months, and when they made a fair and right judgment, they were dismissed. The problem was discussed in the Holy Synod four times in four separate sessions throughout a period of 3 and half years, although everyone knows that the solution is in your hand only. The Holy Synod spent days in each session discussing the problem, and when it was on the point of passing wise and just resolutions, the voices of truth were silenced and their opinions and wishes disregarded and marginalized. So many promises were made only to be broken later.

When we received the invitation of your Holiness to come to the Patriarchal house in Saydnaya in the later part of the month of May to hold talks for resolving the problem in the presence of the other party, we sensed renewed hopes and regarded it as a good omen. We traveled thousands of miles to meet with you, with the other side, and with the Secretary of the Holy Synod. We did this with pure and forgiving hearts and good intentions although the other side demonstrated its bad intentions before their departure when they demanded that His Eminence Mar Severius Hawa be excluded from the reconciliation committee. The members of the other side further attacked H.E. viciously, just as they attacked His Eminence Archbishop Mar Theophilus George Saliba later. They wrote saying, “The Archdiocese will be the scapegoat (victim) of the passions of Archbishop George Saliba.” For them, anyone who made a right judgment was considered biased. As for us, we never objected to assigning any bishop you chose to partake in the efforts of finding a solution to the crisis, even though we knew that some of them were pro Bishop Kaplan.

In the Patriarchal house in Saydnaya, Bishop Kaplan revealed his true nature and his ill intentions when he refused to meet with our delegation, despite the fact that he is a spiritual leader at the Episcopal rank who preached love and forgiveness from the altar of the Lord. Yes, he revealed his spiteful character that overflows with hate and void of any trace of love and forgiveness. This is evident in all his letters and the letters of his Parish Council to you which were all composed, fabricated, and typed by him. These letters drip with venomous poison, deep hatred and are devoid of any trace of Christian morals. Furthermore, Bishop Kaplan proved to you and to the whole world that he is a tool in the hands of a handful of tendentious people and beneficiaries. He is submissive to and controlled by them. Those people roistered in the presence of the members of the Secretariat of the Holy Synod and showed the true quality of their manners. They threatened the Bishop, and are still threatening him, to abandon him, convert to Islam or Catholicism if he accepted the return of the honest Khoury Tarzi to his Church, which he built out of his spirit, faith, and whole-hearted devotion. The Khouri set an excellent example in integrity and impartiality, and delivered the edifice he built to the Bishop as a present. Instead of being grateful to him, the Bishop severely punished him. The Bishop’s delegates were so deceitful that they claimed that no one wanted the Khouri back, and that his followers were no more than 20 families, whereas the supporters of the Bishop, they claimed, surpassed one thousand families! What a shameless claim! Everyone knows, including your Holiness, that the opposite is true, and that the total number of families in the Archdiocese does not exceed 1200. Everyone also knows that Fr. Tarzi is innocent of all the accusations leveled at him by the Bishop, who made him a scapegoat to avert the attention of the faithful to his own crimes. Despite all this, you have not been willing to resolve the crisis in its entirety; rather you were content with partial solution leaving the second half for time without setting a limit to that time. Furthermore, you perceived our repentance and regret for our wrongdoing against the local spiritual authority in our letter to your holiness, as you mentioned in your letter, although we never wrote anything to that effect, not out of pride or haughtiness, but rather out of our conviction that we have never done anything wrong that calls for repentance and regret. The only exception was the disrespect some of us showed to your exalted position and to you personally at the height of their boiling rage by using some inappropriate language that did not befit the honor of the Patriarchal rank, and we have admitted this. Nevertheless, we accepted what you wrote to us contently for you are our supreme general father.

With pure hearts and good intentions, we thanked your Holiness sincerely before we left Damascus trusting in your promise to us that you would resolve the crisis very shortly, perhaps immediately after your return from your expected trip to Europe for medical treatment. In the meantime, the General Secretariat of the Holy Synod represented by His Eminence Archbishop Theophilus George Saliba, asked us to organize a petition demanding the return of Fr. Joseph Tarzi to St. Ephraim Church to refute the claims of the other side, despite the fact that we had already submitted two earlier petitions that clearly showed that the vast majority of St. Ephraim parishioners wanted Fr. Tarzi back to his position. We, nevertheless, organized the requested petition for the third time, and collected signatures from St. Ephraim Church parishioners and submitted to you inviting all the readers and examiners of the said petition to check and substantiate any signature therein, if they wished so. The petition carried the signatures of 535 families the number of whose members exceeded 1800 persons. This represented more than 80% of St. Ephraim parishioners. Like all previous petitions, this petition, too, was disregarded. It is worth mentioning here that Bishop Kaplan, after hearing of our petition, instructed his few supporters, after his return from Damascus, to organize a counter petition demanding that Fr. Tarzi be prevented from returning to his Church. However, their efforts failed miserably despite their repeated attempts over a period of several weeks. No one was willing to sign their petition except perhaps the organizers and their families. Their previous attempts before they traveled to Damascus had already failed, and that is why Bishop Kaplan was content with collecting signatures only from his few supporters in the parish councils of some churches in the Archdiocese and coercing some members of the so-called Archdiocese Council into signing, as if these councils had the right to choose priests for St. Ephraim Church!

Then, your Holiness asked us, after we returned from Damascus, to offer Bishop Kaplan a peace proposal for a comprehensive settlement through the lawyers committing ourselves to drop all lawsuits. We gladly did so. The Bishop received the proposal through his lawyers on Friday August 12, 2005. The proposal stipulated that we were prepared to drop all lawsuits and waive the Bishop’s deposition scheduled for Tuesday August 16, 2005 in return for returning of the Khouri and forming a new Parish Council for the Church. The Bishop immediately and categorically rejected the offer. Prior to this, the Bishop always used the lawsuits as an excuse not to respond to calls for peace. As for us, we did drop the lawsuits unconditionally and irrevocably, indeed, and conveyed our decision to the Bishop via his lawyer. The judge issued an official order to this effect, but the Bishop, once again, rejected it. We did this a) out of love for peace and concord, b) for the sake of preservation of the Church unity, c) to block the way before the Bishop to find excuses for rejecting peace offers, d) to respond favorably to the wishes of your Holiness which you expressed in your letter of May 26, 2005, and e) as a good gesture and a present to you on your 25th anniversary of your enthronement.

Towards the end of November, 2005 after the return of H.E. Bishop George Saliba from Australia and his meeting with you, you told H. E. Bishop Saliba that the problem in Los Angeles had ended and that all parties had come together, whereas nothing like this had happened. We contacted your Holiness and told you that nothing of this sort had taken place and reminded you of your written promise to send an Episcopal committee to soothe the situation, bring the partied together, and bring the Khouri and the people back to their Church. Subsequently, you instructed their Eminencies Mar Theophilus George Saliba and Mar Gregorius Saliba Shamoun to travel to Los Angeles for the said purpose. As they were preparing for departure, Bishop Kaplan’s Parish Council suddenly wrote to you a strongly worded letter threatening blood shedding if the Khouri returned to his Church, whereas our intention was to go back peacefully to our Church to resume our prayer and worship in the house of God. Consequently, you stopped the mission of the Episcopal committee and decided for the fourth time to bring the matter before the Holy Synod, which was to convene on December 13, 2005 to take up the matter of reorganizing the Archdiocese of Central Europe after the departure of the late Bishop Yeshue Cicek. This time you assured us that the Synod would pass a decisive resolution ending the crisis once and for all.

We came to know that the fathers in this Synod emphasized the necessity of resolving the crisis of the Archdiocese of the Western United States fast and in a decisive way. They supported almost unanimously the return of the Khouri and his people to the Church. Further, we came to know that the participating fathers were on the verge of passing an official and decisive resolution on this matter, but surprisingly you stopped them once again promising that you would personally resolve the matter very soon. We contacted your Holiness after the conclusion of the Synod meetings (December 15, 2005) and asked you if we would possibly go back to our Church by Christmas 2005, you said, “No.” Then we asked you if we could schedule weddings or baptisms for February or March to be performed in St. Ephraim Church, you answered, “No.” This indicated to us that you did not see a resolution to the crisis being materialized in the coming months. We further asked you, “When do you think we could expect to go back to St. Ephraim Church?” You said you could not tell and that time was not ripe yet, “The mater is not cooked yet,” as you put it.

Five weeks have passed since the assembly of the Holy Synod in December 2005, and yet nothing has been done. Your Holiness, tell us is there anything left for us to do or give to you? A) We have accepted your decision to reinstate the Bishop when his removal was our fundamental condition. B) We accepted the two priests who were tyrannically imposed on the people out of revenge, tyranny and defiance, in flagrant violation of the text and the spirit of the Constitution and Bylaws of the Church. C) We have dropped all lawsuits. D) We have stopped all forms of campaigning and closed our internet site. And last, we have cooperated fully with your Holiness. What are we left with to offer you, your Holiness?

Your Holiness, after all this, let the whole world, Syrian or otherwise, give testimony that we have done all that we could to achieve peace, but we never received any real or meaningful response from you. Not one of your promises was made good or kept. This could mean only one thing: you do not want us to stay in the Syrian Orthodox Church, but rather you want to expel us from it. Yes, you want to get rid of hundreds of faithful, zealous, and honest families who are church builders, for the sake of pleasing a bishop who was caught and is still involved in financial and other scandals; a bishop who raised the holy Cross in his right hand and called down curses on his people from the altar of the Lord before hundreds of worshipers saying, “Let the curse of the Father, the Son and the Holy Spirit come upon you and upon your children.” He is the Bishop who intentionally and maliciously harassed and tormented the honest Khouri and made him and his family go through extreme suffering. He threw him out into the streets and cut off his subsistence mercilessly, unjustly and wrongly. He is a bishop who excommunicated tens of honest faithful parishioners and expelled them from the church and stopped them from entering into it using police force. He is a bishop who is a tool in the hands of a handful of people who do not really care for the welfare and unity of the Church, but rather they are after exercising control over the Church, its clergy and the faithful. In doing so, they are taking advantage of the weakness of the Bishop resulting from his wallowing in scandals. The Bishop has become a puppet in their hands moving him with their fingers the way they want. How often we wrote to your Holiness warning that this Bishop, who, to begin with, was weak and a failure, will grow weaker and more failing by his scandals and transgressions, and shall never be able to run the Archdiocese. His weakness, we warned, will make him a puppet in the hands of beneficiaries. This is exactly what has happened.

The absence of decisive decisions to resolve the crisis at its initial stages made it grow and become more complex and aggravated, and reach alarming proportions at a time when its resolution was basically a very simple matter. One word from you was sufficient to settle things. The Bishop is a Patriarchal Vicar who was involved in serious scandals. As such, it was more appropriate for you, soon after he was caught, to do what any superior would do the least to his subordinate in cases like this, that is, remove him and replace him with another bishop. But you chose to confirm him, consolidate his position, and leave the crisis grow until it reached the present situation.

Your Holiness, we can see clearly that you have taken us to a dead end. In doing so, our people have run out of patience. They can no longer trust in any of your promises. They are now convinced that procrastination and stalling would never end. Based on this and all the above mentioned facts, we could only see one path before us, and that is, the path of self-determination. Accordingly, our people assembled in a general meeting in the afternoon of Sunday 15 January, 2006 and after discussing the current situation at length, they passed a resolution to break away from the Syrian Patriarchate of Antioch and establish an independent Syrian Orthodox Church that is not connected with any religious authority. You and only you, your Holiness, shall fully bear the consequences of this path that we have taken. For, you and only you, are the one who has forced us to choose this path. Just as some of the grave mistakes made by the leadership of the Church in the past centuries were the fundamental reasons for the destruction, disintegration, weakness and backwardness of our church to the extent that it has become the weakest, poorest, smallest and the most backwards church of all churches in this world, similarly this present crisis shall destroy its remaining fragments. History shall record for you this remarkable deed, and how you did it to please the fancies of the criminal Bishop Kaplan and his corrupt band, to which you clung for reasons that no one knows except God in heaven and you and Bishop Kaplan on earth.


Keep well. Barekhmor.

Los Angeles, January 18, 2006

For the steadfast Syriac People


Elias Afram ............................................George Ghrair



Elias Kantarji........................................... Zafer Mushamel



Een groot aantal Syrisch Orthodoxe families vestigd een onafhankelijke Syrisch Orthodoxe kerk op.


Een open brief aan Zijne Heiligheid Patriarch Mar Igantius Zakka Iwas, Zijne Heiligheid de Verhevene Patriarch Mar Ignatius Zakka Iwas, Patriarch van Antiochie en het gehele oosten en de Suprème Hoofd van de Syrisch Orthodoxe kerk in de wereld.


Wij vragen Uw zegen en gebed en zeggen:


Drieënhalf jaar zijn verstreken sinds het ontstaan van de crisis in de Westerse bisdom (van Amerika). Sinds het uitbarsten heeft deze crisis zielen vermorzeld, het lichaam van Christus verscheurt en van haar leden ontdaan en Syrische families vernietigd. Ja, gedurende drieënhalf jaar zijn de betrouwbare leden van de Kerk, zowel geestelijken als leken, één na ander tussenbeide gekomen en hebben bemiddeld om een oplossing te vinden voor de crisis, maar helaas zonder enig resultaat. Hun inspanningen hebben niets opgeleverd, en de kansen voor een oplossing van de crisis zijn bijna compleet uitgeput. Dit alles heeft plaats gevonden ten gunste van het blijvend verdedigen, beschermen van een bisschop die een ravage heeft aangericht in de hele Syrische Orthodoxe kerk, het geloof heeft vermoord in de harten van haar kinderen en heeft ervoor gezorgd dat ze hun respect voor haar geestelijkheid verloren heeft en op haar lichaam permanente littekens heeft achtergelaten dat nooit zullen verdwijnen.


Pogingen om de crisis op te lossen zijn ondernomen op een beschaafde en democratische wijze. Petities ondertekend door honderden of eerden duizenden van ons werden overlegd, maar zonder enig resultaat. Brieven van verzoek die Uw verhoogde positie beaamden werden geschreven en gebracht voor Uwe Heiligheid; maar ze werden allemaal aan de kant geschoven. Bisschoppelijke comités werden gevormd en ook zij slaagden er niet in om vrede te realiseren.


Kerkvorsten (bisschoppen) aangesteld door Uwe Heiligheid, bemiddelden en als ze de waarheid spraken, werden ze aan de kant gezet. Met Uw instemming hebben een elite groep van hoogwaardigheidsbekleders uit de waardigheid van de Syisch Orthodoxe gemeenschap, die bekend staan om hun wijsheid, kennis, onafhankelijkheid en kerkelijke geestdrift, zijn tussen beide gekomen en hebben zich zwaar ingespannen gedurende een periode van maanden, en als ze een eerlijke en rechtvaardige oordeel vormden, werden ze aan de kant gezet.

Het probleem werd 4 keer in 4 aparte sessies besproken in de Heilige Synode gedurende een periode van 3,5 jaar; hoewel iedereen weet dat de oplossing alleen in Uw handen ligt. De Heilige Synode heeft in elke sessie dagen aan besteed om het probleem te bespreken, en als het op het punt kwam van een wijze en eerlijke oplossing; werd het geluid van de waarheid getemperd en hun visies en wensen aan de kant gezet en geminimaliseerd. Zoveel beloftes werden gedaan die later werden gebroken.

Toen wij de uitnodigingen van Uwe Heiligheid ontvingen om in de helft van maand mei (2005) te komen naar de Patriarchaat in Sahidnaya om te praten over het oplossen van het probleem in het bijzijn van de andere partij, bespeurden we een nieuwe hoop en beschouwden het als een goed voorteken. Wij reisden duizenden kilometers om U te ontmoeten, met de andere partij en de secretaris van de Heilige Synode. Wij deden dit uit een zuivere en een vergeeflijk hart en een goede instelling hoewel de andere partij hun kwade intenties lieten zien voor hun vertrek toen ze eisten dat Zijne Eminentie Mor Severius Hawa uit het verzoeningscomité moest worden uitgesloten. De leden van de andere partij vielen Zijne Eminentie aan zoals zij later ook deden met Zijne Eminentie Aartsbisschop Mor Theophilus George Saliba. Ze schreven,,  De Aartsdiocese zal de zondebok (slachtoffer) worden van de passies van Aartsbisschop George Saliba”. Iedereen die een eerlijk oordeel velde werd door hun beschouwd als partijdig. Van onze kant hebben wij nooit de door U aangestelde, welke bisschop dan ook, bestreden om deel te nemen in de inspanningen voor het vinden van een oplossing voor de crisis; alhoewel we wisten dat sommigen van hen pro-bisschop Kaplan waren.


In de Patriarchale huis in Sehidnaya, liet bisschop Kaplan zijn ware gezicht en kwade bedoelingen zien toen hij weigerde onze delegatie te ontmoeten; ondanks het feit dat hij een geestelijke leider is op het niveau van een bisschop die vergiffenis en liefde preekte vanuit het altaar van de Heer. Ja, hij demonstreerde zijn hatelijke karakter dat overvloeit van haat en een ontdaan van iedere spoor voor liefde en vergiffenis. Dit is ook duidelijk te zien in al zijn brieven en de brieven van zin Bisdombestuur die allemaal waren samengesteld, gefabriceerd en getypt bij hem. Deze brieven zijn gedruppeld met boosaardig gif, diepe haat, zijn ontdaan van elke spoor van Christelijke waarden. Verder heeft bisschop Kaplan aan U en de hele wereld laten zien dat hij een instrument is in handen van handvol partijdige mensen en beneficie. Hij is onderworpen aan hen en wordt door hen gecontroleerd. Deze mensen schreeuwden in de aanwezigheid van de Secretaris van de Heilige Synode en lieten de ware kwaliteiten van hun manieren zien. Ze bedreigden de bisschop en bedreigen hem nog steeds door met hem aan de kant te zetten, over te gaan tot Islam en Katholisme als hij de terugkeer accepteert van de eerlijke Goeri Tarzi naar zijn kerk die hij bouwde uit zijn geest, geloof en een volledige toewijding. De Goerie is een voortreffelijke voorbeeld van integriteit en onpartijdigheid en leverde het gebouw dat hij bouwde aan de bisschop als een cadeau. In plaats van dankbaar te zijn, heeft de bisschop hem diverse malen bestraft. De delegatie van de bisschop was zo bedrieglijk dat ze claimden dat niemand de Goerie terugwilde en dat zijn volgelingen niet meer dan 20 families waren, terwijl de volgelingen van de bisschop 1000 families overtreft, was hun claim. Wat een schandelijke claim! Iedereen weet, inclusief Uwe Heiligheid, dat het tegenovergesteld waar is en dat het totale aantal families van het bisdom niet meer is dan 1200. En iedereen weet ook dat Pastor Tarzi onschuldig is aan alle beschuldigingen geuit door de bisschop, die hem tot zondebok heeft gemaakt om de aandacht van de gelovigen af te wenden van zijn eigen misdaden. Ondanks dit alles, was U niet bereid om het probleem op te lossen in zijn omvang, maar eerder tevreden met een halve oplossing en liet gedurende andere helft van de tijd staan zonder een limiet te stellen aan die tijd. Verder heeft U onze spijt en berouw opgemerkt voor onze fouten begaan tegen de locale geestelijke autoriteit in onze brief aan Uwe Heiligheid, zoals U noemt in Uw brief, alhoewel wij nooit iets schreven met dergelijke indruk; niet vanwege trots en verhevenheid maar uit onze overtuiging dat we nooit iets fouts hebben gedaan dat roept voor spijt en berouw. De enige uitzondering was de respectloosheid die sommigen van ons toonden aan Uw Hoge positie en aan U persoonlijk op de hoogte van hun razernij door het gebruik van sommige ongepaste taal wat geen eer deed aan de waardigheid van de Patriarchale rang, en dit hebben wij toegegeven. Desondanks, hebben wij volledig geaccepteerd wat U schreef aan ons omdat U onze suprème algemene vader bent.

Met zuivere harten en goede bedoelingen, dankten we Uwe Heiligheid voordat we Damascus verlieten en vertrouwend in Uw belofte aan ons dat U de crisis zeer snel zou oplossen, misschien direct na U terugkeer uit Europa van de verwachte reis voor medische behandeling. Ondertussen vroeg de Secretaris van de Heilige Synode vertegenwoordigd door Zijne Eminentie Aartsbisschop Theophilus George Saliba, ons om een petitie te organiseren waarin geëist wordt voor de terugkeer van Pastor Joseph Tarzi naar St. Afrem kerk om de beweringen van de andere kant te weerleggen, ondanks het feit dat we eerder al twee petities hadden overlegd dat duidelijk laat zien dat de grote meerderheid van de St. Afrem gelovigen Pastor Tarzi terug wilde hebben naar zijn positie. Desondanks, organiseerden wij de gevraagde petitie voor de derde maal en verzamelden de handtekeningen van de leden van de St. Afrem Kerk en overlegden aan U en nodigden alle lezers en onderzoekers uit van de genoemde petitie om alle handtekeningen te controleren (op juistheid) die ze wilden. De petitie droeg de handtekening van 535 families waarvan hun aantal meer dan 800 personen bedraagt. Dit vertegenwoordigd meer dan 80% van de leden van de St. Afrem kerk. Zoals alle voorgaande, werd ook deze petitie aan de kant gezet. Het is belangrijk hier te noemen dat bisschop Kaplan, nadat hij hoorde van onze petitie, opdracht gaf aan enkele van zijn aanhangers, toen hij uit Damascus kwam, om een tegen petitie te organiseren waarin vereist werd dat Pastor Tarzi niet mocht terugkeren naar zijn Kerk. Echter hun pogingen resulteerden in niets ondanks herhaalde oproepen gedurende een periode van paar weken. Niemand wilde de petitie ondertekenen behalve de organisatoren en hun families. Hun voorgaande pogingen waren al mislukt, voordat ze naar Damascus reisden, en dat is de reden waarom bisschop Kaplan graag handtekeningen wilde verzamelen alleen van enkele van zijn aanhangers in sommige kerkeneraden van sommige kerken van het bisdom waarbij sommige leden van de zogenoemde Bisdomraad werden gedwongen om te tekenen alsof deze raden recht hadden om de pastors te kiezen voor de St. Afrem Kerk. Dan vroeg U ons, Uwe Heiligheid, nadat we terugkeerden uit Damascus om bisschop Kaplan een veelomvattend voorstel te schikken doormiddel van advocaten waarin we ons verplichtten alle rechtzaken te stoppen. Dit hebben we met alle plezier gedaan. De bisschop ontving het voorstel via zijn advocaat op Vrijdag 12 Augustus 2005. In het voorstel bepaald dat wij bereid waren om alle rechtzaken in te trekken en af te zien van de verhoring van de bisschop op donderdag 16 Augustus 2005, in ruil voor de terugkeer van Goerie en de vorming van een nieuw bisdomraad. De bisschop verwierp onmiddellijk en categorisch het aanbod. Voorafgaand hieraan, gebruikte de bisschop de rechtszaken altijd als een excuses om niet in te gaan op oproepen voor vrede. Van onze kant hebben wij inderdaad de rechtzaken onvoorwaardelijk en onherroepelijk stopgezet en brachten onze beslissing aan de bisschop via zijn advocaat. De rechter vaardige een officiële bevel aan dit uitvoering, maar werd weer door de bisschop verworpen. We deden dit:

a) uit liefde voor vrede en eendracht,

b) voor het belang van het behouden van de kerkeenheid,

c) om de weg te versperren voordat de bisschop smoesjes gaat zoeken om het vredesaanbod te verwerpen,

d) om te beantwoorden ten gunste aan de wensen van Uwe Heiligheid die U kenbaar maakte in Uw brief van 26 mei 2005, en

e) als een goede gebaar en een cadeau aan U op Uw 25ste verjaardag van U inauguratie.


Aan het einde van november 2005, na de terug van Zijne Eminentie George Saliba uit Australië en zijn onderhoud met U, vertelde U Zijn Eminentie bisshop Saliba dat het probleem in Los Angeles was opgelost en dat alle partijen bij elkaar waren gekomen; terwijl niets dergelijks plaats had gevonden. We namen contact met Uwe Heiligheid op en vertelden U dat niets van dien aard had plaatsgevonden en herinnerden U aan Uw schriftelijke belofte om een bisschoppelijk comité in te stellen om de situatie te kalmeren, de partijen bij elkaar te brengen en Goerie en zijn mensen terug te brengen naar hun kerk. Vervolgens gaf U de opdracht aan de Eminenties Mor Theophilus George Saliba en Mor Gregorium Saliba Shamoun om naar Los Angeles te reizen voor het genoemde doel. Toen ze bezig waren met het voorbereiden van hun vertrek, schreef de Bidsomraad van bisschop Kaplan opeens U een brief met zware woorden waarin gedreigd werd met het bloedvloeien als de Goerie terug zou komen naar zijn kerk, terwijl onze intenties waren om terug te gaan naar ons kerk en onze gebeden en aanbidding voor te zetten in het huis van God. Als gevolg hiervan stopte U de missie van het bisschoppelijke comité en besloot voor de vierde keer om de zaak voor de te leggen aan de Heilige Synode die samen zou komen op 13 december 2005 om de kwestie van de reorganisatie van de Bisdom Centrale Europa te bespreken na het heengaan van Bishop Yeshue Cicek. Dit keer verzekerde U ons ervan dat de Synode een beslissende resolutie aan zou nemen die de crisis voor altijd zou beëindigen.

We kwamen erachter dat de (geestelijke) vaders in deze Synode de noodzaak benadrukten van het snel oplossen van de crisis van de Bisdom van de Westen van de Verenigde Staten en op een beslissende manier. Zij steunden bijna unaniem de terugkeer van de Goerie en zijn volk naar de kerk. Verder kwamen wij erachter, dat de deelnemende vaders op het punt stonden om een officiële en een beslissende resolutie aan te nemen over deze kwestie, maar verassend genoeg stopte U hen weer met de belofte dat U persoonlijk de kwestie zeer snel zou oplossen. Na het besluit van de Synode (15 december 2005), namen we contact met Uwe Heiligheid op en vroegen of we mogelijk terug konden gaan naar onze kerk tijdens de kerst 2005, waarop U zei,, Nee”. Dan vroegen we U of we datums konden prikken voor doping en trouwerijen gedurende februari of maart (2006) in de St. Afrem Kerk, antwoordde U met ,,Nee”. Dit was een aanwijzing voor ons dat U geen oplossing zag voor de crisis in de komende maanden. Verder vroegen wij U,Wanneer denkt U dat we terug kunnen gaan naar de St. Afrem Kerk?. U zei dat U dat niet kon vertellen en dat de tijd er nog niet rijp was, De kwestie is nog niet gekookt”, zoals U zei.

Vijf weken zijn gepasseerd sinds de vergadering van de Heilige Synode in december 2005, en er is nog steeds niets gedaan. Uwe Heiligheid, vertel ons, is er nog iets over voor ons om aan U te geven?

A) Wij hebben Uw besluit geaccepteerd om de bisschop te hertstellen, terwijl zijn verwijdering onze fundamentele doel was.

B) Wij accepteerden de twee pastors die op dictatoriale wijze het volk waren opgedrongen als een wraak, tiranniek en tarting, op een overduidelijke schending van de tekst en de geest van de grondwet en de reglementen van de kerk.

C) We hebben alle rechtzaken gestopt.

D) Wij hebben alle soorten van campagne gestopt en onze internet website gesloten. En als laatste hebben wij volledig samengewerkt met Uwe Heiligheid. Wat hebben wij nog meer in ons bezit om U aan te bieden, Uwe Heiligheid?


Uwe Heiligheid, na dit alles, laat de hele wereld, Syrisch of anders, getuige zijn dat we alles hebben gedaan wat we konden doen om vrede te bereiken, maar we hebben nooit enige echte of betekenisvolle antwoord van U kant gekregen. Geen één van Uw belofte werd waargemaakt of gehouden. Dit kon alleen één ding betekenen: U wilt niet wat wij blijven in de Syrisch Orthodoxe kerk, maar wilt eerder ons uit verdrijven. Ja, U wilt zich ontdoen van honderden gelovigen, hardwerkende en eerlijke families die kerkenbouwers zijn; in het belang van een bisschop die was verzonken en nog steeds betrokken is in financiële en andere schandalen; een bisschop die de Heilige Kruis in zijn rechterhand hield en vervloekte zijn volk vanuit het altaar van de Here God in aanwezigheid van honderden gelovigen en zei,, Laat de vloek van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest komen op U en Uw kinderen. Hij is de bisschop die opzettelijk en kwaadwillig kwelde en martelde de eerlijke Goerie en zorgde ervoor dat hij en zijn familie een extreem leed ondergingen. Hij gooide hem op straat en sneed genadeloos zijn levensonderhoud, op oneerlijke en foutieve wijze. Hij is de bisschop die tientallen eerlijke gelovigen excommuniceerde en verwijderde hen uit de kerk en belet hen de kerk binnen te gaan door de hulp van de politie in te roepen. Hij is de bisschop die een instrument is in de handen van een handjevol mensen die niet geïnteresseerd zijn in de welzijn en de eenheid van de kerk, maar eerder erop uit zijn om de controle uit te oefenen over de kerk, over haar geestelijken en gelovigen. Op deze manier misbruiken zij de zwakte van de bisschop vanwege zijn betrokkenheid bij opzwellende schandalen. De bisschop is een marionet geworden in hun handen en ze besturen hem met hun vingers de weg die zij willen. Hoe vaak hebben we Uwe Heiligheid geschreven dat deze bisschop, die om te beginnen zwak en foutief was, zal groeien in zijn zwakheid en meer fouten maken door zijn schandalen en overtredingen en zal nooit in staat zijn om de bidsom te besturen. En dit heeft precies plaatsgevonden.

Het ontbreken van beslissende besluiten om het probleem in de beginfase op te lossen zorgde ervoor dat het ging groeien en werd meer complex en bemoeilijkt en heeft alarmerende proporties bereikt in een tijd dat z’n oplossing eigenlijk heel simpele kwestie was. Één woord van U was voldoende om de zaak op te lossen. De bisschop is een Patriarchale vicaris die was betrokken bij ernstige schandalen. In dit geval was het meest toepasselijk voor U om, meteen nadat hij was betrokken bij problemen, te doen wat elk superieur zou hebben gedaan om het minste te doen aan zijn ondergeschikte in zulke gevallen en dat is hem verwijderen van zijn plaats en vervangen door iemand anders. Maar U koos ervoor hem te bevestigen, verstevigen van zijn positie en liet de crisis groeien tot het huidige niveau bereikte.

Uwe Heiligheid, we kunnen duidelijk zien dat U ons hebt gebracht naar een dood eind. Zodoende, is het geduld van ons volk opgeraakt. Ze kunnen niet meer vertrouwen in Uw beloften. Ze zijn nu van overtuigd dat geen eind komt aan uitstel en tijdrekken.

Op basis van dit alle hierboven genoemde feiten, kunnen we slechts één weg voor ons zien, en dat is, de weg van onafhankelijkheid. In overeenstemming hiermee, kwam ons volk bijeen in een algemene vergadering op zondagmiddag 15 januari 2006 en na het uitvoerig bespreken van de huidige situatie, hebben we een besluit genomen om af te breken met de Syrische Patriarchaat van Antiochië en een onafhankelijke Syrisch Orthodoxe kerk op te richten dat niet gebonden is aan welke religieuze autoriteit dan ook. U en alleen U, Uwe Heiligheid, zal de volledige consequenties dragen voor deze weg dat wij hebben genomen. Want, U en alleen U bent diegene die ons gedwongen heeft om voor deze weg te kiezen. Precies zoals sommige ernstige fouten gemaakt in het verleden door de leiding van de kerk in de voorgaande eeuwen waren fundamentele redenen voor de vernietiging, uiteenvallen, zwakte en achterlijkheid van onze kerk tot de mate dat ze het zwakste, armste, kleinste en de meest achterlijke kerk van alle kerken in deze wereld is geworden; precies op deze manier zal de huidige crisis de overgebleven fragmenten vernietigen. De geschiedenis zal deze opmerkelijke daad van U bevestigen en hoe U dit deed om de grilligheden van de criminele bisschop Kaplan en zijn corrupte metgezelen te bevredigen waaraan U zich vastklemde om redenen die niemand weet, behalve God in de hemel en U en bisschop Kaplan op aarde.


Het gaat U goed,




Los Angeles, 18 Januari 2006


Namens de standvastige Syrische volk


Elias Afram……………………….George Ghrair


Elias Kantarij……………………..Zafer Mushamel