1. Wat is het verschil tussen de “Assyrische” Apostolische Katholieke kerk van het oosten en de (Syrische) Kerk van het Oosten?

 Het gaat hier om twee verschillende benamingen voor één en dezelfde kerk, namelijk de Syrische Kerk van het Oosten. De term “Assyrisch” werd 1976 toegevoegd aan de Kerk van het Oosten nadat haar Patriarch Mar Eshai Shamun XXIII in 1976 werd vermoord. Over deze moordaanslag zegt professor John Jospeh in zijn boek op blz (133),, De officier van justitie voerde aan dat één van de motieven voor het vermoorden (van de Patriarch) was Assyrische nationalisme; hij probeerde te bewijzen dat de Assyrische Universele Alliantie (AUA) was betrokken bij de moordaanslag

 Na de moord aanslag op Esai Shamun XXIII werd een nieuw patriarch gekozen in 1976. Zijn naam: Mar Dinkha IV. Dezelfde jaar, dus in 1976, werd de naam van de Syrische Kerk van het oosten veranderd in “Heilige Apostolische Assyrische Katholieke kerk van het oosten (http://www.cired.org/). Patriarch Mar Dinkha IV reisdeert in Chicago, Verenigde Staten. In Irak bedraag hun aantal rond 40.000 a 45.000


2. Wat is de Oude Kerk van het Oosten?

 De Oude Kerk van het Oosten is ontstaan in 1968 uit de (Syrische) Kerk van het Oosten als gevolg van een strijd tussen Mar Thoma Darmo van India en de Patriarch van de Kerk van het Oosten, Mar Shamun omtrent de erfelijke opvolging van de Patriarch (bij de Oost-Arameeers was het gebruikelijk dat de Patriarchaat steeds binnen een familie bleef zoals bij een koning). In 1968 gaf de Irakese overheid Mar Darmo toestemming om Irak te bezoeken waarna hij meteen bisschoppen inwijdde en het ontstaan van de Oude Kerk van het oosten was een feit.

 De huidige Patriarch: Mar Addai, resideert in Bagdad, aantaal leden: 5 diocesen in Iraq en VS.


3. Hoeveel “Assyriërs” zijn in Iraq?

 Vanwege de overweldigende desinformatie verspreid door de fanatici met het doel de geschiedenis van het inheemse Aramese volk in Irak te vervalsen; die o.a. bekend zijn geworden onder de benaming,, Assyrian Christians”; in vele publicaties spreken ze van 750.000, 1.2 miljoen en zelfs 2.5 miljoen ,,Assyriërs ”. In werkelijkheid zijn er echter niet meer dan 40.000 – 45.000 “Assyriërs” in Irak. Wanneer ze spreken van,, Assyriërs”; dan bestempelen ze, tegen hun wil, alle Aramese denominaties als,, Assyriërs”. Dit getuigd niet alleen van respectloosheid tegenover andere denominaties; maar tegelijkertijd getuigd het van een diepe minachting aan het adres van de briljante geleerden van de Syrisch (Orthodoxe) kerk van Antiochië die allemaal van hun Aramese oorsprong getuigen.


4. Wie gaf hen de naam en maakte hen bekend als,, Assyrische” Christenen?

 De Oost-Aramese Nestorianen: slachtoffers van westerse missionarissen

 Ze werden eerst geïdentificeerd als,, Chaldeeërs” in 1552; later als de “Tien verloren stammen van Israël” (in 1841)en uiteindelijk als,, Assyriërs” (1842-1915)

 Er is geen enkele historische bewijs- alleen aannames van verwantschap gebaseerd op ‘gelaatsuitdrukkingen “ tussen de oost- Aramese Nestorianen en de oude “Assyriërs

 Enkele voorbeelden

Dr. Asahel Grant

(17-8-1807 - 25-4-1844)

De Oost-Aramese Nestorianen werden door Asahel Grant geïdentificeerd als de Tien verloren stammen van Israel in een boek getiteld,, The Nestorian or The Lost Tribes (1841)

Grant, Asahel, missionaris, geboren in Marshall, district Allegheny, New York op 17 Augustus 1807, overleden in Mosul op 25 april 1844 (Irak). Hij studeerde medicijnen en had ene grote ervaring met Utica, New York, toen in 1834 zijn aandacht werd getrokken door de missie werk. Het vlakte van Urmia (Iran), een district in Iran, langs de Turkse grens werd door gekozen en in mei 1835 zeilde hij vanuit Boston waar hij in oktober zijn nieuwe huis bereikte. Hij publiceerde “The Nestorians, or the Lost Tribes”, met schetsen van een reis in Assyrië, Armenië, Medië en Mesopotamië” (London en boston, 1841). Zie “Memoir of Asahel Grant, M. D." (New York, 1847) en "Grant and the Nestorians" (Boston, 1853).

(Bron http://www.famousamericans.net/asahelgrant/)

Paul-Émile Botta

Born 6 Dec 1802; died 29 Mar 1870

Franse consul en archeoloog wiens monumentale ontdekking van het paleis van de Assyrische Koning Sargon II in Dur Sharrukin (moderne Khorsabad) Irak; het begin luidde van een grootschalige veld archeologie van het vroegere Mesopotamië

Het was in 1843 toen de Franse Consulaire vertegenwoordiger in Mosul, Paul Emile Botta , zijn opgravingen startte in Khorsabad, ongeveer 12 mijlen ten noorden van Mosul, en het prachtige paleis van Sargon II, de koning van Assyrie (722- 705 V. Chr.) blootlegde. Datzelfde jaar ontdekten de Britse opgravingen onder leiding van Austin Henry Layard het prachtige paleis van Shalmaneser I (ca. 884-860) met gevleugelde stieren, en later gevolgd door Ashurbanipal (668- ca 626 V. Chr), met z’n bibliotheek van collectie aan spijkerschrift tabletten.  (pagina 15)

Austin Henry Layard

( 5-3-1817, died 5-7-1894)

Austin Henry Layard was een Britse schrijver en diplomaat, die bekend stond als de opgraver van Nineve (1843).  

In zijn gedegen boek, vertelt John Joseph ons over de opgravingen in Nineve door Layard en zegt,, Toen de Assyrische opgravingen de overblijfselen van Nineve openbaarden aan de zich verbazende ogen van de wereld; trokken de Nestorianen en hun “ Chaldese” broeders, in de omgeving van de vroegere Assyrische hoofdstad en daarbuiten, bijzonder de aandacht (vand e wereld). De held van de opgravingen, Austin Henry Layard, schreeuwde uit de daken dat deze historische, linguïstische en religieuze minderheden net zo zeer de overblijfselen zijn van Nineve en Assyrie als de grote en vervallen paleizen. In het midden van deze opwinding schreef J.P. Fletcher dat,, de chaldeeers en de Nestorianen de enige overlevende menselijke monument zijn van Assyrie en Babylonie” 

 Terwijl de naam “Chaldeeërs”, zoals we hebben gezien, was toegekend/gegeven aan de Nestorianen die het Katholieke geloof hadden aanvaard, de tweelingsnaam “Assyriers” werd door de Nestorianen aanvaard als een voor henzelf (Pagina 15 Boek)

Rev. J.P Fletcher

Op pagina 21 van het boek lezen over de (fantasierijke) mening van J.P. Fletcher met betrekking de vroegere Assyriers en de Oost-Aramese Nestorianen,, ,,Degene die met aandacht de gebeeldhouwde afbeeldingen van de vroegere Assyriërs heeft bestudeerd en die vergelijkt met de huidige bewoners op de vlakte van Nineve, kan er nauwelijks er aan ontkomen dat er grote overeenkomsten bestaan tussen de in mantels geklede vorsten en priesters van de oude tijden en de huidige christelijke  boerenbevolking bij vlakte van Mosoel" (Pagina 21)

Aartsbisschop van Canterbury's "Assyrian mission"

Edward White Benson (1829-1896); Aartsbisschop van Canterbury (1883- 1896)

De Anglicaanse missionarissen startten hun activiteiten onder de Oost-Aramese “Nestorianen” vanaf 1887-1890 en 1890-1915. Deze missie werd genoemd,, De Aartsbisschop van Cantebury’s Assyrische missie”. Daarmee werd bedoeld de missie onder de Christenen van de geografische Assyrie. In de loop van de tijd raakten deze Christenen van de geografische Assyrie, door het toedoen van de missionarissen, bekend als,, Assyrische Christenen” of “ Christelijke Assyriers”.

Omtrent de visie van de Aartsbisschop Benson met betrekking tot de “Assyriers” lezen in de voetnoot 69 op pagina 19 het volgende,, Maclean en Browne, p.6. Zie ook Coakley, p. 147, waar hij Maclean citeert en zegt,, Daar is werkelijk bij mij weten geen bewijs dat zij [de Syrische Christenen] enige connectie hebben met de oude Assyriers. Één van de enkele Anglicanen die term “Assyriers” gebruikte was de aartsbisschop van Cantebury Benson; echter dat is een eigenzinnige opvatting van zijne excellentie als geen ander; schreef één van de missionarissen; geciteerd door Coakely”

Ds. William Ainger Wigram (1872-1953).

 De missie van de Aartsbisschop van Cantebury naar Assyrie.

De aanname dat de Nestorianen de afstammelingen zijn van de vroegere Assyriers werd vooral geproclameerd door de Anglicaanse missionaris W.A. Wigram die in zijn boeken, na de eerst wereldoorlog, “ The Assyrians and their Neighbours” en “ Ours smallest Ally” populariseerde de naam Assyrier en maakte de wereld bekend met de tragedie dat was overkomen met deze “afstammelingen van Shalmaneser” (Pagina 19)

5. Wat is de link tussen de moderne,, Assyriërs” en de antieke Assyriërs- historische bewijzen?

 ========De visie van de vooraanstaande wetenschappers hieromtrent=======

 Pagina 19, voetnoot 68 van in boek van John Joseph lezen wij het volgende,,  Maclean en Browne, p.6. Zie ook Coakley, p. 147, waar hij Maclean citeert en zegt,, Daar is werkelijk bij mij weten geen bewijs dat zij [de Syrische Christenen] enige connectie hebben met de oude Assyriers.

 

Pagina 29, voetnoot 94 van hetzelfde boek zegt,, In een brief aan de auteur, d.d. 11 Juni 1997, schreef Patricia Crone dat zij en Cook,, Niet betwisten dat de Nestorianen van de Pre- Islamitische periode zichzelf zagen als “Assyriërs” of dat dit is hoe zij zichzelf noemden. Ze noemden zichzelf Suryane, hetgeen in hun gebruik geen (groter) verwantschap had met de Assyriërs in vergelijking met de visie van iemand anders…. We nemen het voor zekerheid aan dat zij [Nestorianen] de moderne “Assyrische” benaming van het Westen hebben gekregen en doorgaan henzelf opnieuw daarmee te hervinden…Maar natuurlijk waren de Nestorianen Arameeërs

We dienen natuurlijk ook in ons achterhoofd te houden dat de Grote geleerden van de Syrische Kerk van Antiochië allemaal een voor een getuigen van hun Aramese oorsprong. Click alstublieft op deze link om de getuigenissen van deze geleerden te kunnen lezen.


6. “Assyrische” Christenen; inheemse volk van Irak?

 Regelmatig lezen wij in publicaties dat de “Assyrische” Christenen de inheemse volk van Irak zijn. Dit is echter onjuist. De “Assyrische” Christenen zijn een product van de Westerse missionarissen die naar het Midden-Oosten kwamen in de 19e eeuw en hebben de Aramese stammen van Urmia (Iran) en Hakkaria (grens Turkey- Irak) gehersenspoeld om zichzelf te zien als,, Assyriërs” in plaats van Arameeërs. Deze Aramese stammen prefereren sindsdien om zichzelf “Assyriërs” te noemen en proberen met alle mogelijke middelen om deze (valse) identiteit op andere Aramese denominaties op te dringen door het verspreiden van behoorlijke hoeveelheid desinformatie omtrent de oorsprong van ons volk en de taal.

 Om deze Christenen meest correct te presenteren, dient het altijd te gebeuren als volgt: Aramese Christenen in plaats van “Assyrische” Christenen