|
Pseudo – Assyriërs, Pseudo Chaldeeërs en de Culturele Nationale Noodzaak van de Aramese natie.
16-12-2008
Door Prof. Dr. Muhammad Shamsaddin Megalommatis, Orientalist
http://www.americanchronicle.com/articles/85195
Diverse voorgaande artikelen over de situatie van de Christelijke Arameeërs van Irak hebben geleid tot E-mails en discussies over de nationale identiteit en de naam van de Arameeërs.
Aangezien ik in het voorgaande artikel (Syriacs, "Assyrians" and "Chaldaeans" are all Aramaeans - http://www.buzzle.com/articles/syriacs-assyrians-and-chaldaeans-are-all-aramaeans.html), in het kort aandacht heb gevestigd op de termen en hun oorsprong, wil ik hier concentreren op de redenen van de term “Assyrisch”, als het al wordt gebruikt om de nationale en culturele noodzaak van de hedendaagse Arameeërs uit te drukken. Het is absoluut schadelijk en effectief fataal voor deze grote, oude en voor een lange tijd in het vizier genomen natie.
Daar ik deze analyse wil richten tot hen die pretenderen- zo onverstandig – dat ze “Assyriërs” zijn, terwijl ze onbetwistbaar Arameeërs zijn, wil ik starten met één theoretische concessie van historisch context.
Als we aannemen dat de Arameeërs Assyriërs zijn…..
Laten wij nu voor een ogenblik aannemen dat de hedendaagse Arameeërs van Assyrische oorsprong zijn, zoals de aanhangers van de Assyrianist dogma zo hartstochtelijk willen. Als deze aanname juist is, tot welke hoogte hebben de zogenaamde Assyriërs van vandaag de naam en de historische identiteit van de oude Assyriërs nodig om zichzelf ermee aan te duiden?
Tot welke hoogte hebben zij de Assyrische Culturele Erfgoed nodig in plaats van de Aramese?
De Assyrische Culturele- Nationale Erfgoed bestaat op geen enkel manier.
Assyrische culturele erfgoed is zeer goed gespecificeerde term in de Geschiedenis van de Beschavingen, het heeft te maken met Wereldbeschouwing dat was geabsorbeerd onder volledig Sumerische impact en beschreven door mythen als Enuma Elish (‘Als boven’), Gilgamesh, Etana, Descent van Ishtar in de Nether Wereld, Zu, en anderen. Er was een wijdverspreid monotheïsme in het Noorden van Mesopotamië (Assyrië), in een opvallende tegenstelling met de cultuur van het Zuiden (Babylonie) waar polytheïstische praktijken overweldigend waren.
Namen van Goden in Assyrië werden eerder gezien als aspecten van God terwijl in Babylonië waren ze in een concept geplaatst als namen van onafhankelijke godheden. Al dit samen heeft geleid tot een volkomen tegengesteld ideologieën en de Assyrische hoofdsteden (Assyrië, Kalhu, Nineveh en kortstondige Dur Sharrukin) waren altijd de onvoorwaardelijke rivalen van Babylon, ondanks het feit dat de mensen dezelfde waren en het verschil in dialecten minimaal was.
Deze culturele achtergrond eindigde met de vernietiging van Assyrië (612- 608 v. Cr.); z’n Babylonische interpretatie overleefde tot Late Oudheid (de 1e eeuw v. Chr. en de 1e eeuw n. Chr.) toen het laatste Babylonische spijkerschrift teksten werden geschreven.
Wat er daarna gebeurde is zeer duidelijk door de archeologische en epigrafische bewijzen die we hebben opgegraven. De diffusie van het Aramees was wijdverspreid over de hele Mesopotamië en had vele eeuwen eerder getriomfeerd in Syrië.
Overweldigende Aramisatie
De Aramisatie van Mesopotamië is geen geïsoleerde fenomeen; uitgebreide Aramisatie vond plaats in de Iranese Plateau aan het einde van de Achaemenidsche tijden (4e- 3e eeuw v. Chr.) en z’n uitgestrektheid bereikte Centrale Azië en India. De Achaemenidische schrijvers vonden het Aramese alfabet veel makkelijker dan de Oude Achaemenidische spijkerschrift lettergreep, die was gevormd onder sterk Assyrische invloed. Ze voerden dan de Aramese karakters in voor de Perzisch en Parthisch, de hoofdtalen van de Arsacid rijk van Iran (250 v. Chr.- 224 n. Chr.).
Aramisatie van het geschrift en taal niveau vond parallel plaats met de religieuze, ideologische en culturele Aramisatie, en dit was zichtbaar in de laatste eeuwen van het gebruik van het Babylonische spijkerschrift. Aramese polytheïstisch systemen ware overheersend onder Babyloniërs van de Arsacid tijden. De Babylonische kult van Ishtar in die dagen herinnerd ons zeer weinig aan de Assyrische- Babylonische culturele systeem van de tijden van Shamshi Adad I en Hammurapi, 1900 jaren eerder; in tegendeel, ze weerspiegelen karaktertrekken van de Aramese Astarte wiens kult was alomtegenwoordig in het Westen van Syrië 800 jaar eerder.
Culturele Aramisatie is een multi- dimensionale affaire van de Late Oudheid; het is niet relevant voor puur diffusie van de Aramese culturele karakteristieken; daar de Arameeërs vooraanstaande handelaren waren van die dagen, reizend, het oprichten van gemeenschappen en industrie vanaf Noord West Afrika tot Egypte, de Rode Zee, India en China, ideeën en concepten ontwikkeld in andere plaatsen, verplaatsten zich naar de hoofdplaatsen van de Aramese landen, Mesopotamië en Syrië, dankzij de tolerante kosmopolitische Aramese handelaars.
Wat de Chaldeeese Orakels openbaren is nog Zoroasterische doctrine nog Babylonische religie nog Griekse filosofie, het is een Aramese Gnostisme gemaakt uit al deze elementen en gediffundeerd door het hele gebied van het Midden-Oosten en het Oosterse Middellandse zee.
Zonder de opgang van het Aramees als de Lingua Franca (internationale taal), zou Manischaeisme niet zijn gediffundeerd vanaf Noordwesten van Afrika en Egypte tot Centrale Azië en China, die het meest gevaarlijke tegenstander maakte van de officiële Sassanidische Iranese religie, dat bekend is als Mazdeisme (een late versie van Zorosterianisme).
Waar waren alle Babyloniërs in de 3e eeuw n. Chr.? Ze waren daar en hun land was geselecteerd door de Sassanidische dynastie als één van hun meest belangrijke hoofdsteden, Tesfun (Ctesiphon). Maar Babylonisch werd niet meer geschreven en nog gesproken, daar alle Babyloniërs cultureel en taalkundig waren ge-aramiseeerd.
Expliciete Afwijzing van de Babylonische en Assyrische Erfgoed onder de Gearamiseerde Mesopotamiërs van de Late Oudheid.
Waar was het hele Assyrische – Babylonische cultuur, Atrahasis (de Assyrische- Babylonische Noah), Gilgamesh, Marduk, Nabu, Nergal, Adad, Shamash, Sin en Ishtar in de 3e eeuw n. Chr.?
Het was compleet achterhaald door de Aramese culten dat we tegenkomen zowel in Palmyra (Tadmore), Hatra en op andere plaatsen, alsmede bij de Genostisten dat de religieuze syncretisme van die tijd weerspiegelde.
In het Noordoosten van Mesopotamië, de traditionele Assyrische hartland, had de kleine staat Adiabene (Hadhyab) een vorm van Judaïsme geaccepteerd dat door gebrek aan bronnen het ons niet toelaat deze analytisch te omschrijven, maar de koningen en koninginnen zoals Izates, Monobaz, Eleni en Aphraates dragen getuigenis van de Aramese, Perzisch of gehelenizeerde namen.
Geen één van hun naar verluidt had interesse voor de Assyrische culturele erfgoed dat was overleden lang voordat ze bestonden. En geen één van hen vond:
1) de noodzaak voor een historische verwijzing naar Assyrië of Akkad (Agade),
2) de verplichting om enige mogelijke samenhang te vestigen en
3) de noodzaak om hun batterijen opnieuw op te laden in de Sargonidische Assyrische Politieke ideologie.
In feite was Hammaurapi compleet “dood” voor de Babyloniërs van de tijd van Mani, die waren ge-assimiliseerd onder de Arameeërs; en op gelijke wijze, Tukulti Ninurta I was absoluut onbelangrijk voor de inwoners van Adiabene die zuiver Arameeërs waren die het Jodendom hadden aanvaard.
Zelfs als de Arameeërs van vandaag werkelijk Assyriërs zouden zijn, niets van de Assyrische culturele en nationale erfgoed is bij hen overgebleven.
Waarom “opnieuw – Assyrianisatie” van de “Ont-assyrianiseerden”?
In dit geval is hun inspanning om zichzelf te identificeren als Assyriërs effectief gezien betekenisloos; het zou neerkomen op een hypothetische inspanning van de hedendaagse Bulgaren (wiens oorsprong is Turko- Mongolische- Uralo- Altaisch, ondanks hun Slavische assimilatie) om terug te gaan naar de Turko- Mongolische- Uralo- Altaisch cultuur waarvan niet één element heeft overleefd onder hen. Dit zou absoluut zinloos zijn, vanuit één standpunt bezien.
Vaststellend vanuit een ander standpunt, zou het werkelijk dodelijk zijn- wat in dit geval betekent zelfmoord, zoals ondernomen door de natie in kwestie. Zo’n inspanning heeft geen- en bij definitie kan niet- één dimensie hebben, het heeft twee, het zijn:
1. Eerst, wat je probeert te vinden, opnieuw bevatten, opnieuw vaststellen, herstellen (voor redenen van aangenomen authenticiteit) en
2. Tweede, wat je verliest, laat vallen, van wordt beroofd, aan ontbreken, van wordt onterfd.
Duidelijke afwezigheid van een Vroegere – Rehabiliterende- Assyrische Christelijke Aramese Synthese
De reden hiervoor is vanwege het feit dat een paar historische gevallen van bewuste historische- culturele synthese bekend zijn die hebben plaatsgevonden onder volledige authenticiteit. Wij hebben enkele voorbeelden; waarvan de grote Perzische dichter Ferdowsi één van is. In zijn geroemde Shah Nameh, het Boek van de Koningen, slaagde de nationale dichter van de Islamitische Iran erin om een authentieke incorporatie te bewerkstelligen van Iran’ pre- Islamitische verleden binnen de Islamitische Iranese Culturele Nationale context. Een werkelijke genius synthese!
Dit betekende dat:
In tegenstelling tot Yemenitische Moslims, voor wie de culturele erfgoed en de koninklijke tradities van Kharibael van Sheba en Himyar niets betekende, in tegenstelling tot de Kopten van Egypte, voor wie de culturele erfgoed en de koninklijke tradities van Amenhotep III niets betekende, in tegenstelling tot ge-aramieerde Babyloniërs die de Islam hadden aanvaard en voor wie de culturele erfgoed en de koninklijke tradities van Marduk-apla-iddina (Merodach Baladan) niets betekende, en in tegenstelling tot de Arameeërs van Damascus die het Christendom hadden aanvaard (en dan eventueel de Islam hadden aanvaard) en voor wie de culturele erfgoed en de koninklijke tradities van Ben Hadad III of Hadaz Ezer van Aram Dimashq niets betekende,
……. voor een Pers die Moslim werd, betekende nog steeds de grote Sassanidische Keizer, Shahinshah Anushirvan (Cosroes I) inderdaad heel veel.
Niets dergelijks werd ondernomen onder de hypothetische Assyriërs die zouden zijn ge-Aramiseerd op latere tijd gedurende de Late Oudheid.
Geen enkel geleerde, geen enkel Assyrioloog, geen specialist in Aramese studies kan bewijzen dat, dat zelfs voor één enkel geval, een bladzijde van het Assyrische verleden en culturele erfgoed ertoe deed, op enige mogelijke manier, voor enige hypothetische Ge-Aramiseerde Assyriërs van de Late Oudheid of gedurende Christelijke en Islamitische tijden.
Sprekend verder dan de typische gevallen van eruditie dat we tegenkomen zelfs onder diverse buitenlandse auteurs (van Herodotus tot Tabari), kunnen wij niet de conclusie trekken dat zelfs een deel van de hedendaagse Arameeërs van Assyrische oorsprong waren, de Assyrische culturele en nationale erfgoed van Mesopotamische Oudheid betekend niets voor hen, het had geen historische continuïteit en geen authenticiteit.
Nationale en Culturele De-Aramisatie en de Parallelle “Re-Assyrianistaie”.
We kunnen ons afvragen, in beschouwing nemende de hedendaagse abnormale claims van de Assyrianisten groep, wat deze hypothetische Assyriërs van vandaag zouden ermee winnen en wat ze ermee zouden verliezen door vol te houden met de onheilspellende inspanning van nationale en culturele de-aramisatie en parallelle “re-assyrianisatie”.
Het makkelijkst vast te stellen in dit geval is dat zij niets ermee zullen winnen. In tegenstelling tot wat plaatsvindt in Italië waar Latijns wordt onderwezen op Middelbare School, zal er geen enkel hogeschool zijn waar de zogenoemde “ge-aramiseerde Assyriërs” Assyische spijkerschrift zulllen leren.
Men zou zelfs vooruit kunnen kijken en zich afvragen waarom deze grote inspanning van het opladen van de batterijen van hun jeugd niet plaats heeft gevonden door de pioniers van de dwalende Assyrianisten ideologie. Het antwoord is simpel.
Hoe meer hun jeugd de Assyrische spijkerschrift bestudeert, hoe beter zij zullen zich realiseren hoe volkomen ze geen verband hebben- op de religieuze, artistieke, taalkundige, culturele, gedragkundige, ideologische en nationale niveaus – met de Oude Assyriërs.
In tegenstelling tot de vergezochte – en goed gefinancierde – onnauwkeurigheden van Simo Parpola, is er geen enkel element in het vóór 2600 jaar geleden overleden Assyrische culturele en nationale erfgoed dat enige overeenstemming vertoont met de hedendaagse zuivere Aramese cultuur, ongeacht van de benaming dat ze gebruiken om zich ermee aan te duiden, Arameeërs, Chaldeeers, Assyriërs of Zulu………..
Daar het onderwerp diverse dimensies kent, wil ik uitweiden op de schadelijke consequenties van de verdoemde inspanning om de hedendaagse Arameeërs te de-aramiseren en hypothetisch te re-assyrianiseren in een voortkomend artikel.
