6-11-2008

Engelse Versie

Door Prof. Dr. Muhammad Shamsaddin Megalommatis, Orientalist

Bron: http://www.buzzle.com/articles/syriacs-assyrians-and-chaldaeans-are-all-aramaeans.html

http://www.americanchronicle.com/articles/80293

Paar dagen geleden heeft Patriarch van de Chaldeese kerk van Babylon, Emmanuel III Delly toegegeven dat de etnische oorsprong van de diverse namen voor de Christelijke groepen Arameeër is.

De verklaring kan een grote rol spelen in het vereniging van alle bewuste delen van de meervoudige verdeelde (door de Anglo- Franse koloniale infiltraties en samenzwering) Aramese natie. Dit zou een compleet andere (positieve) toekomst voor het hele Midden-Oosten voorspellen.

Voordat wij overgaan tot heruitgave van een goed uitgewerkte analyse door de Arameeërs van Aram-Nahrin, zal ik in het kort ingaan op de historische achtergrond van de verschillende benamingen gebruikt door de diverse Aramese etnisch- religieuze groepen van het Midden-Oosten.

Syriërs, “Assyriërs” en “Chaldeeërs” of Arameeërs?

Wat is de juiste nationale naam voor de moderne Arameeërs? Waarom zijn er Arameeërs, die ondanks het feit dat ze Aramees spreken, volhouden zichzelf “Assyriërs” te noemen? Waarom hechten andere Arameeërs zich aan de derde naam “Chaldeeërs”? Is het juist om de naam ‘Syriac’ (waar Arabisch is van afgeleid) te gebruiken als nationale naam voor de Arameeërs dat gewoon een late vorm is van het Aramese taal en schrift? Wat is het verschil tussen ‘Syriacs’ en ‘Syrians’? Zijn de termen “Assyrië” en “Syrië” identiek?

Voordat het hoofd kwesties van de puzzel van het Midden-Oosten wordt aangepakt, wordt men gedwongen om eerst deze vragen te behandelen. Het zal een serie artikels vergen om de termen te definiëren en te verduidelijken, noodzakelijk voor iedereen in kwestie die erbij betrokken is of gewoon leeft in het Midden-Oosten. We zullen specificeren hoe sommige termen in leven werden gehouden door de eeuwen heen en hoe andere termen recentelijk nieuwe leven werd gegeven door de koloniale academici om een politieke impact te bewerkstelligen. Boven al deze zaken, het is noodzakelijk om iedereen eraan te herinneren dat het de gewoonte was door de hele geschiedenis heen voor een volk, voor een ‘natie’, om bekend te worden bij de meeste volkeren en landen om hen heen, of in (onze) moderne tijden bij de hele wereld, door een naam toegekend door anderen volken aan het volk/ natie in kwestie. Dit verminderd op geen enkele manier de verspreiding van de cultuur en civilisatie van dat volk. Het heeft geen invloed. Tenminste, het lijkt dat………

We kennen allemaal Finland, weinigen zijn ervan bewust dat de Finnen zelf Finland Suomi noemen! We zeggen allemaal ‘Griekenland’, enkelen zijn ervan bewust dat in Grieks Griekenland Hellas or Hellada wordt genoemd (waar d uitgesproken dient te worden als ‘th’- in there)!

We noemen allemaal het land van de Nijl Delta ‘ Egypte’, maar weinigen zijn bekend met het feit dat de Egyptenaren hun land ‘Masr’ noemen! En hoewel velen hebben geleerd dat het woord ‘Egypte’ afkomstig is van de Oude Griekse term ‘Aigyptos’, hebben alleen specialisten kennis van de historische oorsprong van deze oude Griekse naam voor Oud Egyptisch (van de term Ha Ka Ptah, dat betekent ‘de woonplaats van de ‘Ziel’ van de Ptah’, een oude Egyptische God gelokaliseerd in Memphis). Geen enkel moderne Egyptenaar heeft een enige besef van de Assyrische – Babylonische oorsprong van de Arabische benaming ‘ Masr’ van Egypte; echter gedurende duizenden jaren waren de termen Musur en Mat Masri de gebruikelijke ‘internationale’ aanduidingen voor Egypte (daar de Assyrisch- Babylonisch was de internationale taal van rond 2000 tot 400 v.Chr.)! In deze dagen noemden de Oude Egyptenaren hun land ‘ Kemet’, de ‘ zwarte’, vanwege de kleur van de modder van de Nijl, veroorzaakt door de specifieke geologische karakter van de Abyssinische slib dat wordt getransporteerd door de Blauwe Nijl en de zijvier van de Nijl Atbarah naar Middellandse zee!

Basis woordenboek van Aramese gerelateerde aanduidingen.

Arameeërs

De echte naam voor het volk wiens geschiedenis 3200 jaren overspant. Ze werden eerst genoemd in de annalen van de Assyrische Koning Tiglath-pileser I. Als Semitische volk zijn de Arameeërs meer verwant met Hebreeërs en Feniciërs (Noord- Westerse Semitische talen) dan met de Assyriërs en Babyloniers (Oosterse Semitische talen).

Assyriërs.

Samen met de Babyloniërs waren ze de afstammelingen van de Akkadiers, de eerste Semieten die zich vestigden rond Agade (Akkad) en de overhand kregen over de Sumeries, en vormden een groot rijk onder Sarrukin (Sargon I) en Naram Sin rond het midden van de 3^e millennium v. Chr. In tegenstelling tot de Babyloniërs hadden de Assyriërs een politiek van nationale etnische zuiverheid, en vermengden zich niet met de Arameeërs, die ze wegjaagden naar het Westen (hedendaagse Syrië) en naar het zuiden van Mesopotamië (Babylonië). Op de hoogtepunt van z’n macht, onder Sargonieden (722-609 v. Chr), controleerde Assyrië bijna de hele bekende wereld van toen, maar de Assyriërs waren een piepklein en etnisch zuiver minderheid binnen hun Rijk. Met de ondergang van Assyrië (614-612-609 v. Chr), stopte het schrijven en spreken in het Assyrisch en nergens in het Midden-Oosten werden Assyriërs (meer) gevonden. Volgens de nieuwe interpretatie dat aan kracht wint, vormden zij een deel van de immigraties vanuit het Kaukasus gebied naar Europa (Cimmerians).

Assyrië:

Het land dat behoorde, zoals ook het volk en z’n hoofdstad, toe aan de Suprème God Assur, die gebruikelijk werd beschouwd als de Enige God binnen het context van Één-God (monotheïsme). Geografisch correspondeert ‘Assyrië’ met moderne noorden van Irak en delen van Zuid-Oosten van Turkije, dit was het Assyrische hart, het gebied dat werd bevolkt van 2150 tot aan 620-610 v. Chr. Toen Assyrië de Neo-Hethieten, de Urartanen, de Feneciers, de Babyloniers, de Meden en andere volkeren in Iran, de Elamieten, de Israëlieten en de Egyptenaren overwon, was het centrum van Assyrië een klein centrale deel van het Assyrische Rijk.

Chaldeeërs:

Het wordt ‘Kaldu’ genoemd in de Assyrisch- Babylonische teksten, ze zijn één van de Aramese volkeren. Ze vermengden op groot schaal met de Babyloniers, die uiteindelijk – in latere tijden- assimileerden met hen en werden zelfs foutief ‘Chaldeeërs’ genoemd.

Syriacs:

De moderne academische term is ontstaan om onderscheid te maken met Syrians en als een corresponderende term met de Oude Griekse naam ‘Syros’. Binnen het Oude Griekse literaire context is ‘Syros’ een inwoner van ‘Syrië’, en dit was het gebruikelijke manier voor de Grieken om alle Arameeërs zo te noemen.

In tegenstelling hiermee zijn de Syrians de inwoners van de moderne staat Syrië, die Arabisch spreken in hun meerderheid, vanwege de taalkundige Arabisatie dat volgde na het geleidelijke proces van Islamisatie.

Syrië:

De geografische term dat bestaat in het Oude Grieks als afkorting van de term ‘Assyrië’. Het bestaat in het Oude Grieks alleen nadat Assyrië ophield met het bestaan (609 v.Chr.). Het heeft op geen enkel manier iets te maken met de term ‘Assyrië’. ‘Syrië’ correspondeert met de voormalige Assyrische Rijksgebied ten Westen van Mesopotamië tot aan de Fenecische Middellandse kust. Nadat het puur een geografische term was dat geen relatie had met het Mesopotamische Centrum – land Assyrië, werd Syrië de Griekse benaming voor de Hellenistische koninkrijk dat z’n hoofdstad had in Antiochië (Antakya in Turkije). Uit Syrië als een geografische term ontstond de term ‘Syros’ voor de oorspronkelijke inwoners van ‘Syrië’ die Arameeërs waren.

Patriarch Emmanuel Delly van de Chaldeeese kerk van Babylon in Irak bevestigd de Aramese oorsprong van de Irakese Christenen

http://www.iraqichristians.org/Dutch/Patriarch_Emmanuel%20_Delly_Arameeers_29_10_2008.htm