Getuigenissen van de geleerden van de Syrische Kerk van Antiochië met betrekking tot synoniem: Arameeërs/Syriërs

 

Aramese Lichamelijke Genocide

 

Aanmelden voor nieuwsbrief

 

6-2-2017: Arameeërs van Aram-Nahrin Organisatie stuurt een brief aan de VS President Donald Trump

 

9-12-2016: Aramese genocide en de barmhartige Hammo Sharro van Shingal/ Sinjar, Mohammad Sjeik van de stam Tayy en Sjeik Fathallah van Aynkaf.

 

2-8-2016: Turkije, Syrië en Irak: Arameeërs, de ondergang van een inheems volk, deel 3

 

21-4-2016: Na de Turken komen de Koerden.... Arameeërs, Gog en Magog...

 

6-2-2016: Chemische aanval op Ghouta, Damascus in 2013, Arameeërs, Koerden, Turken....

 

12-5-2015: Turkije, Syrië en Irak: Arameeërs, de ondergang van een inheems volk, Deel II

 

15-4-2015: Duitsland noemt slachting onder Armeniërs genocide

 

15-4-2015: Europees parlement roept op tot herdenking Armeense genocide (http://www.nu.nl)

 

13-4-2015: Honderd jaar Ottomaanse Genocide: Aram-Naharaim Organisatie en Aramese Democratische Organisatie sturen een brief aan de EPP Groep van het Europese Parlement

 

6-3-2015: Aramese Genocide: Oude en Nieuwe Genocide. ISIS/ISIL valt de Arameo- Assyrische en Chaldese dorpen langs de rivier Chabur aan in Syrië

 

10-6-2014: Steeds meer Koerden erkennen hun eigen rol in de Ottomaanse genocide………

 

9-5-2014: Turkije, Syrië en Irak: Arameeërs, de ondergang van een inheems volk

 

26-4-2014: Ottomaanse genocide: 99 jaar geleden, zal het erkend worden voor de honderdste verjaardag?

 

24-3-2011: Turkije, Islamitische conferentie in Pakistan in 1980, Aramese klooster St. Gabriel, de etnische zuivering van Arameeërs en de afvallige Arameeërs die zich “Assyriërs” noemen

 

19-7-2010: Eeuwenoude Aramese kerk St. Jacob van Nisibin in Tur Abdin in Turkije is beklad met racistische anti-Aramese en antichristelijke teksten

 

15-3-2010: Zweden erkent de Aramese Lichamelijke genocide, maar ontkent de Aramese Geestelijke Genocide

 

11-11-2009: Premier van Turkije: Een Moslim kan nooit genocide plegen

 

21-2-2009: Turkije, Koerden, het Aramese klooster St. Gabriel en wereldwijd Aramese protest.

 

3-1-2009: Een belangrijke Koerdische Leider in Turkije biedt excuses aan voor het aandeel van de Koerden in de Aramese Genocide van 1915

 

 

Het Aramese volk: Het Aramese volk (niet te verwarren met 'Armeniërs') spreekt Aramees, de taal van Abraham, Mozes en Jezus Christus. Zij zijn het inheemse volk van wat in vroegere tijden 'Aram-Nahrin' werd genoemd en in onze dagen bekend is geworden onder de naam 'Mesopotamië'

Sommige Arameeërs noemen zich in onze dagen "Assyriërs", dit vanwege de haatzaaiende geestelijke koloniale activiteiten van de Westerse missionarissen en diplomaten in het Midden-Oosten in de 16e en 19e eeuw. Andere Arameeërs zijn bekend geworden als "Chaldeeërs".  Ze zijn echter allemaal Arameeërs. Overal waar U het woord "Assyriërs" tegenkomt dient U het als Arameeërs te lezen.

In Turkije zijn de Arameeërs bekend geworden als “Süryani” en in Arabische als “Al-Suryan”


 

------Meer Citaten omtrent de Aramese genocide van 1915-1918-----

Sebastien de Courtois

Abdel Messih Numan Karabasi

1. Blz. 163 van het boek

 

In Adyaman, een kleine stad, werd de Christelijke aanwezigheid bijna uitgewist. Ze werden allemaal afgeslacht met bijlen en in de rivier gegooid die door dat land gaat! ((Page 163: ‘J. NAAYEM, op. cit., pp. 143-151.)  

 

2. Blz. 163 van het boek

 

Ze vermoordden de leider Burro, een plaatselijke Christelijke notabele, zijn schoonzoon Youssef Saadohana, die behoorde tot onze geloof [Syrisch Katholiek] was met hem. Ze doodden hem samen met alle Christenen die daar waren. De moordenaars waren soldaten die hen de opdrachten gaven om onder hun escorte naar Diyarbekir te gaan. Eenmaal de stad verlaten, schoten de soldaten hen neer op de weg (Page 166, H. SIMON, op. cit., Chapter 3, pp. 17-18)

 

3. Blz. 167 van het boek

 

Dan maakte Memduh Bey de eerste verdeling. Van de 405 mensen in het konvooi, nam hij 100 die hij bracht naar de plaats genoemd “de Sheikhan spelonk”. De diepe spelonken die nog steeds hun slachtoffer verbergen beletten dat hun laatste kreet gehoord kon worden. De moordenaars waren maar net teruggekeerd toen Memduh Bey nog eens andere 100 martelaars selecteerde en bracht ze, een uur daarvandaan, naar de plaats genoemd “Zerzewan Kalaat”. Ze werden allemaal afgeslacht, in groepen van vier, met stenen, messen, dolken, kromzwaarden en knuppels en werden in de putten gegooid. (Page 167 H. SIMON, op. cit., Chapter 3, p. 29)

 

4. Blz. 173 van het boek

 

Enkele duizenden Christenen, Armeniërs, Syriërs en anderen, werden gedeporteerd naar Aleppo met priesters en bisschoppen. Ze werden achtergelaten buiten de stad in de openlucht onder de branden zoon zonder enige beschutting […] velen van hen overleden op die manier. Later werden ze in gelegenheid gesteld om de stad binnen te gaan. Omdat andere inwoners van mesopotamie ook toevlucht hadden gezocht in Aleppo, bedroeg het aantal van deze zielige mensen 60,000, op elkaar gepakt, met geen andere plaats om te verblijven, maar slechts de straten in de Christelijke wijken en kerken. In lompen gekleed, zonder enige vor van hygiëne, werden ze snel het slachtoffer van tyfus die toesloeg waaraan een kwart van de bevolking bezweek.

 

5. Blz. 173 van het boek- Der Es Zor

 

....... Duizenden Christenen uit Mesopotamië en Armenië werden gedeporteerd naar die stad (Der Es Zor), en ze moesten de gruwelijkste mishandeling ondergaan. Een van mijn priesters schreef mij dat hij het niet kon beschrijven hetgeen hij met z’n eigen ogen had gezien daar hij de slachtoffer geestelijke bijstand verleende. Om zeker van te zijn dat ze zouden sterven, werden ze gebracht naar de woestijn waar ze stierven aan hongerdood (Page 173, Rahmani)

 

6. Blz. 173 van het boek- Diyarbekir

 

Nieuwe huiszoekingen (Diyarbekir) van alle Christelijke huizen warden gedaan om andere Christenen te arresteren die gedeporteerd werden in de twintig achtereenvolgende Caravans naar een zeker afstand vanaf de stad waar ze werden dood gestenigd. Andere priesters van alle denominaties werden afgeslacht, sommigen in konvooien anderen in hun kerken […] De vrouwen en kinderen werden gedeporteerd en onder weg werden de vrouwen verkracht en verkocht. Slechts een klein deel van de gedeporteerden bereikte uiteindelijke de plaats van de bestemming, de overleden als gevolg van uitputting. Alle Christenen die leefden in deze regio (van Diyarbekir) in velen dorpen werden afgeslacht, onder hen een waren groot aantallen niet-katholieke Armeniër en Monofytische Syriërs (Page 174, Rahmani, Diyarbekir)

 

7. Blz. 175/176 van het boek- Diyarbekir

 

Uiteindelijk, werden uit de 1600 individuen die in de gevangene werden gegooid in Diyarbekir, betaalden rond 680 rijkste notabelen voor hun militaire vrijstelling werden in de handboeien gedaan en in het woestijn van Mosul gegooid, en niemand weet hoe of waar hun exodus eindigde. Wat betreft anderen, ze werden alleen voorwaardelijk vrijgelaten zodat ze konden worden ingezet voor het verplicht militaire werk dat gedaan moest worden door hen tussen 18 en 35 jaar […], zodat iedere dag een of twee van hen gedood kon worden, hetgeen werd opgemerkt door de Amerikaanse missionarissen die van Bitlis, Harput en Mezre kwamen om naar Aleppo te gaan. De jonge mannen waren duidelijk de gewilde slachtoffers van de politiemannen omdat de missionarissen de lijken van de jonge mannen zagen liggen in het vuil langs de weg.

 

8. Blz. 177 van het boek

 

Wat betreft de kloosters, kerken en Christelijke bezit, gebeurde precies hetzelfde zoals was gebeurd in Mardin: de mannen van de overheid hebben het geconfisqueerd.

 

9. Blz. 177 van het boek

 

De verslagen van Pater Armelat en Patriarch Rahmani bevestigen elkaar dat alle Syrische dorpen in de regio Diyarbekir werden aangevallen en ze noemen enkele van deze dorpen: ten eerste de grote dorp van Viranshehir waar alle Christenen verdwenen geleidelijk volgens een systematische uitroeiing en deportatie ((Gregoriaans Armeniers, 1000; Katholieke Armeniers, 650; Syrische Katholieken, 250; Chaldeeers, 450; Jacobiten, 750). Begeleid in konvooien van 200 of 300 werden in diverse richten gezonden.

 

10. Blz. 178 van het boek

 

In dit hele noordelijk region van de Vilayet (= provincie) waren vijftien Jacobitische (= syrisch Orthodoxe) dorpen dat zeer welvarend waren en brachten een behoorlijke inkomens voor de staat: het was een bevolking van rond 20.000 individuen. Een geest van krankzinnigheid moet over Turkije zijn gekomen om deze hardwerkende en trouwe onderdanen de dood in te jagen die de fatale naam Armeniërs niet droegen en die zelfs ,,De wezens van Mohammed” werden genoemd. Dit belangrijke feit maakt duidelijk dat Turkije niet alleen op Armeniërs uit was, maar op alle Christenen

 

11. Blz. 182 van het boek

 

Voor wat betreft de Christelijke dorpen in de omgeving van Mardin, die velen zijn en bewoond door de Syriers, gaf de overheid de opdracht aan de legerbende om deze dorpen aan te vallen en ze onthielden zich niet van het doden en beroven van de inwoners; de inwoners van Tell Armen werden naar de kerk gebracht en verbrand.

 

12. Blz. 183 van het boek

 

De dorpen Masárte, 800 bewoners, Bafaw, 600 bewoners en Al- Ibrahimiya 400 bewoners werden allemaal alleen door de Syrisch Orthodoxen bewoond en werden compleet gedecimeerd tegen het einde van juni. Dit geld ook voor het dorp Kelek, acht uur ver van Mardin te voet, waar alle 2.000 Christelijke inwoners werden gedood.

 

13. Blz. 183 van het boek

 

Barsaum, noemt ook enkele mannen van de kerk waar ze onder dezelfde omstandigheden martelaars warden, bijvoorbeeld de kluizenaar monnik Adam uit Kafro wiens huid werd ontveld, z’n ogen werden uitgehaald met een rood hete ijzer terwijl nog in leven was, of priester Sham’un, de priester van de kerk van Dafne die ook levend werd ontvelt.

1. (50. Het bloedbad van Nusaybin, blz 124/25/26)

……….

Op dinsdag 15 juni kwamen de strijdkrachten weer terug en verzamelden alle christenen: mannen en jonge mannen gooiden ze in de gevangenis en midden in de nacht brachten zij ze naar een plek die Kharab Kurt heet, een verlaten steengroeve: daar vermoorden ze hen allen.

………

Daarop bracht diezelfde Qaddur, de opperbevelhebber, alle vrouwen en kinderen bij elkaar, en sloot ze op in de kerk van Mor Ja‘qub. Vervolgens bracht hij de vrouwen naar een plek die Kharabe Kurt heet, en vermoordde ze, nadat hij de mooie meisjes eruit had gehaald; de kinderen boeide hij met touwen, en bracht ze naar een veld buiten het dorp, waar ze door paarden onder de voet werden getrappeld. En zo werden ze onder de hoefijzers van de paarden vermoord.

 

2. (46. Het bloedbad in de stad Se‘ert)

………………….

Halfweg 1915 gingen de Koerdische rouwdouwers daar tekeer: ze vielen de huizen van de christenen binnen en begonnen hen te folteren en te vermoorden.

Vervolgens overviel men de christenhuizen, bracht alle vrouwen en kinderen, jongens en meisjes, bijeen, deelde ze op in drie groepen en voerden ze ter slachtbank, de een na de ander: barrevoets, naakt, vol honger en dorst. Om ze nog meer pijn te doen, moesten ze over opengehaalde wegen lopen, nadat ze hun kleren hadden moeten uitdoen. Ze verkrachtten de vrouwen en onteerden de meisjes, waarna ze hen allen doodden.

Veel van die misdadigers kozen zich wat hun beviel uit de knappe, nog onvolwassen meisjes, en namen die mee naar hun huis, om hun lage begeerten te bevredigen.

 

3. (39. Het dorp Qelet (blz 106))

 

Qelet was een groot dorp, op een paar katholieken en protestanten na helemaal bewoond door Syriërs………………. En op 3 juni verzamelden zich de Koerden en omsingelden het dorp,………… Alle dorpsbewoners verzamelden zich in het huis van Benjamin. Er waren zoveel mensen in het huis, dat, toen ze door de Koerden werden doodgestoken, hun bloed van de bovenverdieping naar de binnenplaats liep. Ik zwijg hier over de vernederende en beschamende manier waarmee men de vrouwen binnen en buiten het dorp behandelde. En om er zeker van te zijn dat de slachtoffers ook dood waren, kwamen ze met gloeiende spiesen in de lijken prikken, zodat wie nog niet helemaal dood was omhoog zou komen om dan afgemaakt te worden; wie nog overgebleven was bracht men naar de stad Schuro. En veel vrouwen nam men mee naar hun harem.

Een uur later hoorden we het fluiten van de kogels. Daarop volgde klagende stemmen van oude vrouwen die daar gebleven waren, toen ze de zeven vermoorde kinderen zagen in de buurt van de tuin. Om drie uur kwamen de soldaten, en omdat ze in het dorp alleen oude mensen zagen, arresteerden ze drie oude vrouwen; die verkrachtten ze, kleedden ze uit en kruisigden ze naakt aan drie bomen; de drie priesters werden gefolterd en naar Schuro gebracht, waar ze in de gevangenis werden gegooid.

 

4. (48. Het Mor Gabriel of ‘Umro Klooster (blz 122))

 

Dit oude klooster werd in 397 opgericht en halverwege de 6e eeuw vernieuwd. In de herfst van 1917 vormde de tiran Schendi een bende om zich heen en trok op tegen het klooster, eiste dat de wachtposten die er waren zouden vertrekken, en viel vervolgens het klooster binnen: met zijn bende doodde hij de monniken en de diakens. De 70 mannen uit Kafarbe die er waren, werden naar buiten gebracht en gedood. Alleen twee kinderen konden aan het bloedbad ontkomen; een ervan vluchtte naar Sbirino en het andere naar ‘Ainwardo.

Schendi nam het klooster met al zijn schatten en boeken in bezit. Nadat de mensen maandenlang om hun leven gevochten hadden, werden ze door de Koerden overvallen en in de Mor Estiphanos Kerk vermoord. De Koerden namen alle rijkdommen en voorwerpen uit het dorp mee. De weinigen die zich voor het bloedbad konden redden, verspreidden zich als vluchtelingen over de omliggende dorpen.

 

5. (46. Het bloedbad in de stad Se‘ert.)

 

………………….Halfweg 1915 gingen de Koerdische rouwdouwers daar tekeer: ze vielen de huizen van de christenen binnen en begonnen hen te folteren en te vermoorden.

Ze wierpen hen in de gevangenis en lieten ze hongeren; daarna haalden ze de priesters en de oudsten, en vroegen hun naar verstopte wapens, terwijl men hen onderwierp aan heftige folteringen; tiran Ahmed Kegge sloeg daarna de Syrische priester met zijn zwaard het hoofd af en wierp dat voor de voeten van het Moslim gepeupel in de steegjes van de stad, dat daar mee ging spelen, als met een bal.

Vervolgens overviel men de christenhuizen, bracht alle vrouwen en kinderen, jongens en meisjes, bijeen, deelde ze op in drie groepen en voerden ze ter slachtbank, de een na de ander: barrevoets, naakt, vol honger en dorst. Om ze nog meer pijn te doen, moesten ze over opengehaalde wegen lopen, nadat ze hun kleren hadden moeten uitdoen. Ze verkrachtten de vrouwen en onteerden de meisjes, waarna ze hen allen doodden.

Veel van die misdadigers kozen zich wat hun beviel uit de knappe, nog onvolwassen meisjes, en namen die mee naar hun huis, om hun lage begeerten te bevredigen.


Aartspriester Sleman Henno

1. Blz. 32 van het boek

Lees wat de dichter Schabo Gallo over de gruwelen schreef:

 

Wee! Zulk een bloedbad! Waarbij de ongeborenen uit de schoten werden weggerukt! De moeders moesten daarbij toezien. Wee! Hoe de ongeborenen als druiven werden verdrukt,  zodat men hersens niet meer van beenderen kon onderscheiden.

 

Duizenden, tienduizenden martelaren werden blootgesteld aan lijden en nood, hun lichamen in stukken getrokken. Maar zij verloochenden de naam Jezus niet, zij lieten zich door Zijn lamp verlichten en verdienden zo de zegepalm van het eeuwige leven. Bisschoppen, priesters, monniken, asceten werden als lammeren naar de slachtbank geleid, gepijnigd en daarna gedood. Kloosters werden voor altijd geroofd van hun bewoners en daarna verwoest.

 

2. Blz. 33 van het boek

Het toppunt van deze barbaarsheid vormde de misdaad, vrouwen voor de ogen van hun geboeide mannen te verkrachten. Lees, wat de dichter (Schabo Gallo) zegt over wat het hart verscheurt:

 

De mannen zijn geboeid, de mooie vrouwen verkracht. De mannen laten, volledig ontdaan, hun hoofden zakken, op de borst, op de knieën, zodat ze hun zachtmoedige vrouwen niet hoeven te zien, hoe voor hun ogen onteerd worden. Een hartverscheurend verdriet!

 

3. Blz. 33 van het boek

 

Kom zien, beste lezer, hoe zij de Christelijke gevangenen in groepen opsplitsen en hen aan de meedogenloze Turkse en Koerdische soldaten overleveren, die hen dag en nacht, zonder te rusten, zonder eten of drinken, in de hete zon door het land voeren. Ze zakten dood neer in de dalen en de woestenij. Hun lijken bleven liggen langs de weg. En de overlevenden werden gedood en opgestapeld. Er werden er ook in de rivier verdronken. Getuigen berichtten, dat de rivier Chabur, van Risch ‘Aino tot Hasseke (in het huidige Syrië), rood kleurde van het bloed van de martelaren. Er waren er ook die naar Irak werden getransporteerd en daar omgebracht.

 

4. Blz. 33 van het boek- Siverek

 

Hier werkte Metropoliet Athansios Denho, uit de familie Rumi uit Anhel in Tur Abdin. Hij was 33 in het ambt en bereikte de hoge leeftijd van 79. Hij was een veelgeprezen grijsaard, kuis en bescheiden in levenswandel. Toen het ongelukkige Siverek de dood moest verdragen door haar Koerden, werd de Metropoliet ’s nachts gevangen genomen en in de kerker gegooid. De volgende dag stierf hij in alle vroegte de martelaarsdood na veel kwellingen; men verbrijzelde zijn hoofd met een steen. Zijn beide priesters Jacob (Jaqub) en Josef die naar Syrië was komen wonen ondergingen eveneens de martelaarsdood. Geen Syro-Arameeër overleefde er in de stad.

 

5. Blz. 43/44 van het boek- Nusaybin

...........................De monnikpriester verliet de stad met de soldaten, om via de gebruikelijke weg bij de Syro-Arameeërs in de bergen te komen. Maar de soldaten gaven hem bevel, om langs een andere weg te gaan dan de gebruikelijke, tot ze aan de plek kwamen die daar Gemawas heet. Daar begonnen ze hem gruwelijk te kwellen, en ze eisen van hem dat hij God zou verloochenen en tot de Islam zou overgaan. Omdat de monnikpriester dat weigerde, hakten ze eerste zijn handen eraf, vervolgens zijn voeten, en ten slotte onthoofden ze hem. ....................

..........Een dag na de moord op Stephanos, dus op dinsdag 15 juni 1915, dreef de regering alle Syro-Arameeërs samen – mannen, vrouwen en kinderen – en bracht hen naar een plek die Phulutin heet. Daar werd hun gezegd, dat ze naar Mardin moesten. Toen ze de stad uit werden geleid, wist men dat men zou sterven, en men begon geestelijke liederen te zingen, en de vrouwen juichten en spraken elkaar moed in met de woorden: ‘Wij zullen gauw bij de Heer Jezus zijn.’ De soldaten brachten hen naar een plek die ‘Nirba Farfosche’ heet, en ze begonnen de een na de ander als lammeren af te slachten, naast een bron. Ieder die neergestoken werd, werd nog eerst gezegd: ‘Bekeer je tot de Islam, en we zullen je niet ombrengen!’ Maar niemand deed wat gevraagd werd, niemand verloochende de Heer Christus. Dus slachtten ze iedereen af, en wierpen hun lijken in de bron. En zo werd deze oude, christelijke stad Nusaybin beroofd van haar Christenen.

Daarna vormde de Turkse regering een regiment, om de Christenen in de omgeving van Nusaybin uit te roeien; het regiment stond onder leiding van Rafiq Nizam Ad-Din, Qedur Bey en Suleyman Magar

6. Blz. 44 van het boek- Helwa

Na de massamoord op de Syro-Arameeërs van Nusaybin marcheerde de schurk Qedur Bey met zijn enorm aantal Koerdische bandieten naar het dorp toe. Eerst omsingelden ze het, zodat niemand kon ontkomen, vervolgens namen ze alle mannen van het dorp gevangen, boeiden ze en brachten ze naar de rivier, naar de plaats die ‘Qiro’ heet. Daar doodde hij iedereen en wierp hen in de rivier. Vervolgens stopten hij alle vrouwen in een huis en vermoordde hij hen, waarna hij de lijken in brand stak. De kinderen bracht hij niet om, maar liet ze overgaan tot de Islam. Zo verdween in dat dorp de naam ‘Syro-Aramees’, tot op vandaag


Sleman Henno behandeld op deze manier dorp voor dorp hoe ze werden ontdaan van hun Aramese bewoners. Een gruwelijke vorm van ethnische zuivering begaan door Turken en Koerden. De volgende dorpen/steden passeren het revue:

Duger, Mharkan, Khwetla, Gerkeschamo, Schalhumijye, Tel Chatun, Gerdahul, Tel Arjawon-Gerschiran, Bayaza, Laylan, Chazna, Sarugh, Gerfasche, Gribya, Qanaq, Qowal, Bazar, Tel Hassan, Tel Dgihan, Grimierah, Tel Menar, Tel Jakob (Jaqub), Ito-Dorp (Dorp van de kerk), Tel Schar’ir, M‘are / Marin, De dorpen van Beth Rische, of van de Izlo gebergte, Arbo (Taşköy), Arkah / Harabale, Kafro Tahtayto (Elbeğendi), Hbob (Ehwo), Beth Debe (Daskan), Saydari, Harabemischka (Harabemişka), Het Klooster van Mor Malke Qluzmojo, Midyat, Salah en Anhel (Yemişli), Anhel (Yemişli), Habsnas (Mercimekli), Urdnas (Bağlarbaşi, Arnas), Mzizah (Doğuçay), Kfarze (Altintaş), Ayinwardo, Bothe (Bardakci), Kafro Elayto (Arica), Jardo, Benkelbe, Kfarbe (Keferbe), Het Qartmin Klooster (het Mor Gabriel Klooster), Hah (Anitili), Qustan, Eschtrako, Dair Qube, Schahirkan, Beth Sbirino (Basprine) en Sare (Sariky), Midun, Tamars, Zinawrah, Beth Ischok, Hedel, Kafschenne, Garissa, Zaz (Izbirak), Het Kruis Klooster (Deyro du Slibo), Arbaye  (Alayurt), Kfarburan (Dargecit), Meschte, Elik, Zangan, Kfargusson, Hesno d-Kifo, Dufne, Armun, Marwanijye, Barlat, Balane, Derhab, Baglet, Schufiranassa, Andere dorpen,

 

 

 


Hier kunt U zich aanmelden voor ons nieuwsbrief

 

 

U mag dit artikel overnemen alleen als U de volledig link naar het artikel erbij vermeld.

 

 

 

27-7-2010: Aram-Nahrin Organisatie stuurt een brief aan de Turkse minister van Binnenlandse zaken over de bekladding van de Aramese St. Jacob kerk van Nisibin.

 

20-5-2009: Aramese Organisaties sturen brief aan de President en Premier van Turkije over het klooster St. Gabriel en het erkennen van het Aramese inheemse volk als aparte etnische minderheid.

 

 

=============

 

Arameeërs van Syrië

 

Arameeërs van Irak

 

Arabische Vertalingen: الترجمات العربية